Οι Αυλιώτες στο πέρασμα του χρόνου

Οι Αυλιώτες στο  πέρασμα του χρόνου

  Η Δανειστική Βιβλιοθήκη του χωριού μας, με την συμπλήρωση 20 χρόνων λειτουργίας, ολοκλήρωσε την υλοποίηση του προγράμματος LEADER, με χρηματοδότηση συνολικού ύψους 25.000 ευρώ.

Με αυτό το πρόγραμμα, πραγματοποιήθηκε η αγορά των θέσεων τύπου συνεδρίου, που αξιοποιεί και η χορωδία μας, η επέκτασή μας και η κατασκευή επίπλων και τριών  νέων παραθύρων στην παλιά αίθουσα του πολιτιστικού συλλόγου, η αγορά υπολογιστών, η εγκατάσταση κλιματισμού και λοιπού εξοπλισμού,  η κατασκευή ιστοσελίδας στην ηλεκτρονική διεύθυνση www.avlioteslibrary.com

και τέλος η έκδοση ενός πολύ όμορφου φωτογραφικού λευκώματος, από την μεγάλη συλλογή φωτογραφιών του συλλόγου.

Η γενική φροντίδα καθώς και η συγγραφή των κειμένων, έγινε από τον πρόεδρο της βιβλιοθήκης μας Δημήτρη Ζυμάρη.

Στο 120 σελίδων λεύκωμα, στο οποίο αναγράφονται και ιστορικά στοιχεία για το χωριό μας, παρουσιάζονται επιλεγμένες φωτογραφίες από τη ζωή του χωριού στο παρελθόν, από τη λιτανεία μας, από το σχολειό, τη φιλαρμονική, την ομάδα, από το καρναβάλι, κλπ. Πρόκειται ουσιαστικά για μια αναπαράσταση της προηγούμενης συλλογικής ζωής του χωριού μας!

Κάποιοι από εμάς μπορούν να διαπιστώσουν ομοιότητες μεταξύ συγγενών και να αναγνωρίσουν δικούς τους προγόνους.

Το Δ.Σ. και όλα τα μέλη της Δανειστικής Βιβλιοθήκης εκφράζουν τις πιο θερμές ευχαριστίες τους σε όλες και όλους που μας εμπιστεύτηκαν τις οικογενειακές φωτογραφίες τους και μας έδωσαν την άδεια να τις εκδώσουμε. Για όσους λυπηθούν που δεν συμπεριλαμβάνονται οι φωτογραφίες που θα επιθυμούσαν, ευχόμαστε η παρούσα έκδοση να αποτελέσει τον πρώτο τόμο και σε επόμενη ευκαιρία να ασχοληθούν άλλοι άνθρωποι για να εκδοθεί και το υπόλοιπο πλούσιο αρχείο.

Χαρακτηριστικό είναι ένα απόσπασμα από τις εντυπώσεις στην έκθεση φωτογραφίας της Μαρίας Σπ. Μουζακίτη!

-Εικόνες ασπρόμαυρες. Φθαρμένες. Ποτισμένες από την υγρασία των δεκαετιών και από τη μυρωδιά των οικογενειακών άλμπουμ. Εικόνες που γίνονται ταξίδι... Αυτό το ταξίδι κρατά περίπου έναν αιώνα: Σε μονοπάτια γνώριμα. Σε έθιμα και συνήθειες της καθημερινής ζωής του χωριού μας. Σε πρόσωπα οικεία. Σε στιγμές γιορτής και σε άλλες στιγμές, πιο προσωπικές, που σήμερα αποφασίζουν να βγουν από το συρτάρι και να ξαναζωντανέψουν. Σε ανθρώπους που βρίσκονται εδώ και σ’ εκείνους που δεν είναι πια μαζί μας. Αυτές οι εικόνες είναι οι ιστορίες των παππούδων μας, των πατεράδων μας, των γειτόνων μας, των προσώπων με τα οποία μεγαλώσαμε δίπλα-δίπλα. Είναι η δική μας ιστορία. Η αντανάκλαση του ίδιου μας του εαυτού.-

Αυτά μεταξύ άλλων αναφέρονται στο λεύκωμα, που είναι γραμμένο σε 2 γλώσσες, ελληνικά και αγγλικά. Αυτό διευκολύνει τον καθένα μας να το αποκτήσει και να το προσφέρει ως δώρο σε κάποιον ξένο φίλο του ή σε κάποιον επισκέπτη που μπορεί να θέλει να μας γνωρίσει καλύτερα. Ας μην ξεχνάμε άλλωστε ότι έχουμε πολλούς συγχωριανούς μας που ζουν στο εξωτερικό και θα τους είναι ευχάριστο να το έχουν και να το προσφέρουν!

2019 έπαινοι σε μαθητές του Δ. Σχ. Αυλιωτών

2019, έπαινοι σε μαθητές του Δ. Σχ. Αυλιωτών

      Όπως κάθε χρόνο, έτσι και φέτος η Βιβλιοθήκη μας βράβευσε τρεις μαθητές του Δημοτικού Σχολείου Αυλιωτών, για την επιτυχή συμμετοχή τους στον καθιερωμένο πια διαγωνισμό έκθεσης.

      Φέτος μαζί με τον έπαινο ο κάθε επιτυχών έλαβε και από ένα αντίτυπο του λευκώματος της Βιβλιοθήκης, που με πολύ μεράκι, αγάπη και γνώση  δημιούργησε ο ιστορικός Δημήτρης Ζυμάρης.  Εκεί μπορεί ο αναγνώστης να βρει αρκετά ιστορικά και λαογραφικά στοιχεία του χωριού, καθώς και μέσα από τις φωτογραφίες να αποκτήσει μια εικόνα για τον τρόπο ζωής των παππούδων τους.

     Επιτυχόντες ήταν οι: Τσούκας Ιωάννης της ΣΤ΄Τάξης, Μουζακίτη Ειρήνη του Γεωργίου της ΣΤ΄Τάξης και Κορμαρή Μαρία του Παναγιώτη, της Ε΄Τάξης.
    Τους ευχόμαστε συγχαρητήρια και καλή πρόοδο. 

Μνήμη Σπύρου Α. Χανδρινού

Το δειλινό της Λαμπρής, στους Αυλιώτες, στο πατρογονικό του σπίτι, με τα παιδιά και τα εγγόνια του δίπλα του, άφησε αθόρυβα την τελευταία του πνοή ο Σπύρος Χανδρινός. Ο ρομαντικός συλλέκτης, ο αυτοδίδακτος λαογράφος και καταγραφέας των παραδόσεων του χωριού μας.

Ο Σπύρος Χανδρινός υπήρξε ένας αληθινά σπάνιος άνθρωπος, από εκείνους που χαράσσονται στο νου και μένουν στη μνήμη όσων έχουν την τύχη τους γνωρίσουν. Γεννήθηκε το 1942, τελευταίος από τα πέντε παιδιά του Αριστείδη Χανδρινού, ενός εγγράμματου και άξιου νοικοκύρη. Τα δύσκολα μεταπολεμικά χρόνια δεν του επέτρεψαν να σπουδάσει. Όμως αυτή η τυπική σχέση του με την εκπαίδευση, καθόλου δεν τον εμπόδισε να αναπτύξει τις ξεχωριστές ικανότητές του.

Από πολύ μικρός εκδήλωσε το ενδιαφέρον του να συλλέγει ό,τι παλιό έβρισκε και θεωρούσε πολύτιμο, νιώθοντας καμάρι για κάθε νέο του απόκτημα: βιβλία, κέρματα, γραμματόσημα, κάρτες, διάφορα χειροποίητα μικροαντικείμενα που έπαυαν να έχουν χρηστική αξία.

Ο καιρός πέρασε, ο Σπύρος ανδρώθηκε, υπηρέτησε τη στρατιωτική του θητεία, επέστρεψε στο πατρικό του, κοντά στους ηλικιωμένους γονείς του, ανέλαβε με ευσυνειδησία τις εργασίες του σπιτιού και των χτημάτων του, απέκτησε τη δική του υποδειγματική οικογένεια. Όμως, δεν εγκατέλειψε ποτέ την μεγάλη του αγάπη: τη συλλογή λαογραφικού υλικού.

Θέτοντας ουσιαστικά όλη τη ζωή του στην υπηρεσία της συλλογικής μας μνήμης, κατόρθωσε να προστατεύσει τα αποτυπώματα των ανθρώπων στο παρελθόν. Με την επιμονή και την υπομονή του, διέσωσε έναν κόσμο που εάν εκείνος δεν υπήρχε, θα είχε οριστικά εξαφανιστεί.

Κατέγραψε κάθε λογής προφορικές μαρτυρίες από τους γεροντότερους, που μας συνδέουν με τις βαθύτερες ρίζες μας. Συγκέντρωσε κάθε λογής αντικείμενα, συχνά ξοδεύοντας από το υστέρημά του, όχι με σκοπό να τα εκμεταλλευτεί κάποτε, αλλά να τα φυλάξει ευλαβικά, ώστε να στεγαστούν σ’ ένα λαογραφικό Μουσείο, σ’ έναν χώρο γνωριμίας με το παρελθόν μας, δηλαδή με τη συλλογική μας αυτογνωσία. Χωρίς ο ίδιος να το επιδιώξει, με το παράδειγμά του, μας δίδαξε την προσήλωση σ’ έναν όμορφο σκοπό για την ωφέλεια του συνόλου και την απαιτούμενη θυσία για την επίτευξή του.

Πάντοτε ξεχώριζε για την διαρκή καλή του προαίρεση καθώς και για την πηγαία κι ανυπόκριτη ευγένειά του. Ήταν εντυπωσιακά φιλομαθής και διάβασε πολύ στη ζωή του, αποκτώντας μια πλατιά μόρφωση, κατορθώνοντας να διατηρήσει μια αξιοθαύμαστη ισορροπία.

Γιατί, η αγάπη του για την παράδοση, δεν τον εμπόδισε να δημιουργήσει μια ευτυχισμένη πολύτεκνη οικογένεια, έχοντας άξια συνοδοιπόρο στο πλάι του τη λατρεμένη του σύζυγο Άννα. Κι όταν εκείνη έφυγε πρόωρα, συνέχισε -λαβωμένος αλλά όρθιος- το ταξίδι της ζωής. Στάθηκε σταθερά προσηλωμένος στα παιδιά του και ολοκλήρωσε τον μεγάλο σκοπό του, μέχρι που έκλεισε ο κύκλος της προσφοράς του.

Για όλους αυτούς τους λόγους, ο Σπύρος Χανδρινός κέρδισε την καθολική καταξίωση και τον ανυπόκριτο σεβασμό της τοπικής κοινωνίας. Στην κοινή μας συνείδηση, υπήρξε ένας άξιος Κερκυραίος, δημιουργικός, ευγενής και αισθαντικός.

Έφυγε από κοντά μας όχι πλήρης ημερών, αλλά πλήρης αγάπης. Και μας άφησε στ’ αλήθεια μια πολύτιμη παρακαταθήκη. Δική μας ευθύνη από εδώ και πέρα να την αξιοποιήσουμε. Όχι μόνο γιατί το χρωστάμε στη μνήμη του, αλλά γιατί το χρωστάμε σ’ εμάς τους ίδιους, καθώς και στα παιδιά μας. Γιατί, ο Σπύρος Χανδρινός, μέσα από τη διαδρομή που χάραξε, μας έδωσε τη δυνατότητα να γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι.

Δημήτρης Κ. Ζυμάρης

Αυλιώτες, Λαϊκές Ιστορίες, Η ονομασία της Καλάβριας Ο Γκιουζέπε και οι 40 νεράιδες

Αυλιώτες, Λαϊκές Ιστορίες, Η ονομασία της Καλάβριας

Ο Γκιουζέπε και οι 40 νεράιδες

Όταν στην Κέρκυρα διοικούσαν οι Βενετσιάνοι, υπήρχε στους Αυλιώτες ένας εργάτης που τόνε λέγανε Γκιουζέπε. Η καταγωγή του ήταν από την Καλαβρία της Ιταλίας.

Επειδή ήταν κοντός και αδύνατος τον ονομάτιζαν ο Γκιουζεπής ή ο Ζεπής. Αυτός λοιπόν ήταν πολύ καλός βιολιστής, και κάθε μέρα μόνος του ή σε παρέες έπαιζε πολύ ωραία το βιολί του, διασκεδάζοντας ευχάριστα όσους τον άκουγαν. Έτσι πολλοί τον αναζητούσαν συνεχώς λέγοντας “πάμε στον Ζεπή από την Καλάβρια”, “Φωνάξτε τον Ζεπή από την Καλάβρια”, “ήλθε ο Ζεπής από την Καλάβρια” κλπ.

Αυτός λοιπόν ερωτεύτηκε μία κοπέλα από την οικογένεια Αυλωνίτη, την οποία αφού παντρεύτηκε, έμεναν μόνιμα στο σπίτι της που ήταν στο πάνω μέρος του χωριού, όπου έτσι σιγά σιγά μετονομάστηκε σε Καλάβρια από την καταγωγή του Γκιουζέπε του καλαβριώτη, ονομασία που διατηρεί μέχρι σήμερα.

Δυστυχώς όμως ο Ζεπής δεν έκανε παιδιά και έτσι δεν έχουμε απογόνους του στους Αυλιώτες.

Ο Γκιουζέπε λοιπόν εκτός από καλός βιολιστής ήταν και καλός νοικοκύρης. Μια φορά φύλαγε το σιτάρι του αφού το είχε ξιπορίσει και περίμενε να το ανεμίσει την επόμενη μέρα, στο αλώνι του στην περιοχή Λεύτερα, πάνω από την Μαντραώνα στο Μεροβίγγλι Αυλιωτών.

Εκεί που καθόταν παίζοντας το βιολί του, κατά τα μεσάνυχτα παρουσιάστηκε μπροστά του μια μεγάλη ομάδα κοριτσιών, όπου μαγεμένες από τη μουσική του, του ζήτησαν να παίξει γι αυτές για να χορέψουν. Αυτός δέχτηκε και μια μια πέρασαν από μπροστά του ευχαριστώντας τον. Έτσι τις μέτρησε και ήταν 40. Η τελευταία μάλιστα του χαμογέλασε με νόημα αλλά αυτός δεν της έδωσε σημασία.

Ο Γκιουζέπε έπαιζε όλη νύχτα με πολύ μεράκι και οι γυναίκες χόρευαν ασταμάτητα με χαρούμενη διάθεση, έως ότου λάλησε ο πρώτος κόκορας, αφού άρχισε να ξημερώνει. Οι γυναίκες του ζήτησαν να σταματήσει, και μία μία πέρασαν ξανά από μπροστά του σκύβοντας το κεφάλι τους για να τον ευχαριστήσουν. Η τελευταία όμως του πάτησε δυνατά το πόδι αντί για ευχαριστώ. Έτσι τις ξανά μέτρησε και ήταν 40.

Μετά από αυτό ο Γκιουζέπε πονούσε πολύ στο πόδι του και κούτσαινε όλη τη χρονιά.

Την επόμενη χρονιά όταν φύλαγε ξανά το σιτάρι του στο αλώνι για να το ανεμίσει την επόμενη μέρα, έπαιζε το βιολί του με πολύ πάθος και ευαισθησία. Οι 40 γυναίκες εμφανίστηκαν ξανά και του ζήτησαν να παίξει γι αυτές μουσική για να χορέψουν. Αυτός όμως αρνήθηκε λέγοντάς τους για το κακό που του έκαναν πέρσι και κούτσαινε όλη τη χρονιά με πολύ πόνο.

Η αρχηγός τους του ζήτησε να αναγνωρίσει ποια ήταν αυτή που τον κούτσανε. Πραγματικά πέρασαν πάλι μία μία από μπροστά του, και αυτός αναγνώρισε την τελευταία που ήταν πάλι η τεσσαρακοστή. Η αρχηγός την διέταξε να τον ξαναπατήσει για να του περάσει ο πόνος και να ζητήσει συγγνώμη. Έτσι ο Ζεπής ευχαριστημένος, συμφώνησε να τις διασκεδάσει ξανά με το βιολί του, παίζοντας ως το πρωί που λάλησε πάλι ο πρώτος κόκορας. Τότε του ζήτησαν να σταματήσει και ευχαριστημένες πέρασαν ξανά από μπροστά του μία μία σκύβοντας το κεφάλι τους με ευγνωμοσύνη, λέγοντά του: “Του χρόνου πάλι εδώ Ζεπή”. Ο Ζεπής τότε κατάλαβε ότι αυτές ήταν οι 40 νεράιδες της νύχτας, που τόσες ιστορίες είχε ακούσει από τους χωριανούς.

Όλη την ιστορία την διηγήθηκε στην γυναίκα του, που φοβισμένη δεν τον άφησε την επόμενη χρονιά να ξενυχτήσει στο αλώνι, μήπως του κάνουν κακό και κυρίως μην της τον κλέψουν.

Από τότε όσοι ξενυχτούν τα βράδια του Αλωνάρη μπορεί να ακούσουν τις 40 νεράιδες να τραγουδούν και να χορεύουν στα Λεύτερα ή στην Μαντραώνα και οι πιο προσεκτικοί ίσως ακούσουν την λυπημένη φωνή της ερωτευμένης τεσσαρακοστής να λέει: “Που είσαι Ζεπή, που είσαι Ζεπή”. Αρκετοί ισχυρίζονται ότι ακόμα και σήμερα υπάρχουν μέρες του καλοκαιριού, ιδίως με ολόγιομο φεγγάρι, που τις ακούνε και μερικοί που τις έχουν δει από μακριά γιατί φοβούνται να πλησιάσουν. Δεν ξέρουμε τι θα γίνει αν κάποιος θαραλέος βιολιστής αποφασίσει κάποτε να ξενυχτήσει εκεί παίζοντας το βιολί του.

Την ιστορία μας την διηγήθηκε ο αγαπητός φίλος και μέλος της βιβλιοθήκης, λαογράφος και συλλέκτης Σπύρος Χανδρινός

Γενάρης του 2019