Αυλιώτες, Λαϊκές Ιστορίες, Η ονομασία
της Καλάβριας
Ο Γκιουζέπε και οι 40 νεράιδες
Όταν στην Κέρκυρα διοικούσαν οι
Βενετσιάνοι, υπήρχε στους Αυλιώτες ένας
εργάτης που τόνε λέγανε Γκιουζέπε. Η
καταγωγή του ήταν από την Καλαβρία της
Ιταλίας.
Επειδή ήταν κοντός και αδύνατος τον
ονομάτιζαν ο Γκιουζεπής ή ο Ζεπής. Αυτός
λοιπόν ήταν πολύ καλός βιολιστής, και
κάθε μέρα μόνος του ή σε παρέες έπαιζε
πολύ ωραία το βιολί του, διασκεδάζοντας
ευχάριστα όσους τον άκουγαν. Έτσι πολλοί
τον αναζητούσαν συνεχώς λέγοντας “πάμε
στον Ζεπή από την Καλάβρια”, “Φωνάξτε
τον Ζεπή από την Καλάβρια”, “ήλθε ο
Ζεπής από την Καλάβρια” κλπ.
Αυτός λοιπόν ερωτεύτηκε μία κοπέλα από
την οικογένεια Αυλωνίτη, την οποία αφού
παντρεύτηκε, έμεναν μόνιμα στο σπίτι
της που ήταν στο πάνω μέρος του χωριού,
όπου έτσι σιγά σιγά μετονομάστηκε σε
Καλάβρια από την καταγωγή του Γκιουζέπε
του καλαβριώτη, ονομασία που διατηρεί
μέχρι σήμερα.
Δυστυχώς όμως ο Ζεπής δεν έκανε παιδιά
και έτσι δεν έχουμε απογόνους του στους
Αυλιώτες.
Ο Γκιουζέπε λοιπόν εκτός από καλός
βιολιστής ήταν και καλός νοικοκύρης.
Μια φορά φύλαγε το σιτάρι του αφού το
είχε ξιπορίσει και περίμενε να το
ανεμίσει την επόμενη μέρα, στο αλώνι
του στην περιοχή Λεύτερα, πάνω από την
Μαντραώνα στο Μεροβίγγλι Αυλιωτών.
Εκεί που καθόταν παίζοντας το βιολί
του, κατά τα μεσάνυχτα παρουσιάστηκε
μπροστά του μια μεγάλη ομάδα κοριτσιών,
όπου μαγεμένες από τη μουσική του, του
ζήτησαν να παίξει γι αυτές για να
χορέψουν. Αυτός δέχτηκε και μια μια
πέρασαν από μπροστά του ευχαριστώντας
τον. Έτσι τις μέτρησε και ήταν 40. Η
τελευταία μάλιστα του χαμογέλασε με
νόημα αλλά αυτός δεν της έδωσε σημασία.
Ο Γκιουζέπε έπαιζε όλη νύχτα με πολύ
μεράκι και οι γυναίκες χόρευαν ασταμάτητα
με χαρούμενη διάθεση, έως ότου λάλησε
ο πρώτος κόκορας, αφού άρχισε να ξημερώνει.
Οι γυναίκες του ζήτησαν να σταματήσει,
και μία μία πέρασαν ξανά από μπροστά
του σκύβοντας το κεφάλι τους για να τον
ευχαριστήσουν. Η τελευταία όμως του
πάτησε δυνατά το πόδι αντί για ευχαριστώ.
Έτσι τις ξανά μέτρησε και ήταν 40.
Μετά από αυτό ο Γκιουζέπε πονούσε πολύ
στο πόδι του και κούτσαινε όλη τη χρονιά.
Την επόμενη χρονιά όταν φύλαγε ξανά το
σιτάρι του στο αλώνι για να το ανεμίσει
την επόμενη μέρα, έπαιζε το βιολί του
με πολύ πάθος και ευαισθησία. Οι 40
γυναίκες εμφανίστηκαν ξανά και του
ζήτησαν να παίξει γι αυτές μουσική για
να χορέψουν. Αυτός όμως αρνήθηκε λέγοντάς
τους για το κακό που του έκαναν πέρσι
και κούτσαινε όλη τη χρονιά με πολύ
πόνο.
Η αρχηγός τους του ζήτησε να αναγνωρίσει
ποια ήταν αυτή που τον κούτσανε. Πραγματικά
πέρασαν πάλι μία μία από μπροστά του,
και αυτός αναγνώρισε την τελευταία που
ήταν πάλι η τεσσαρακοστή. Η αρχηγός την
διέταξε να τον ξαναπατήσει για να του
περάσει ο πόνος και να ζητήσει συγγνώμη.
Έτσι ο Ζεπής ευχαριστημένος, συμφώνησε
να τις διασκεδάσει ξανά με το βιολί του,
παίζοντας ως το πρωί που λάλησε πάλι ο
πρώτος κόκορας. Τότε του ζήτησαν να
σταματήσει και ευχαριστημένες πέρασαν
ξανά από μπροστά του μία μία σκύβοντας
το κεφάλι τους με ευγνωμοσύνη, λέγοντά
του: “Του χρόνου πάλι εδώ Ζεπή”. Ο Ζεπής
τότε κατάλαβε ότι αυτές ήταν οι 40 νεράιδες
της νύχτας, που τόσες ιστορίες είχε
ακούσει από τους χωριανούς.
Όλη την ιστορία την διηγήθηκε στην
γυναίκα του, που φοβισμένη δεν τον άφησε
την επόμενη χρονιά να ξενυχτήσει στο
αλώνι, μήπως του κάνουν κακό και κυρίως
μην της τον κλέψουν.
Από τότε όσοι ξενυχτούν τα βράδια του
Αλωνάρη μπορεί να ακούσουν τις 40 νεράιδες
να τραγουδούν και να χορεύουν στα Λεύτερα
ή στην Μαντραώνα και οι πιο προσεκτικοί
ίσως ακούσουν την λυπημένη φωνή της
ερωτευμένης τεσσαρακοστής να λέει: “Που
είσαι Ζεπή, που είσαι Ζεπή”. Αρκετοί
ισχυρίζονται ότι ακόμα και σήμερα
υπάρχουν μέρες του καλοκαιριού, ιδίως
με ολόγιομο φεγγάρι, που τις ακούνε και
μερικοί που τις έχουν δει από μακριά
γιατί φοβούνται να πλησιάσουν. Δεν
ξέρουμε τι θα γίνει αν κάποιος θαραλέος
βιολιστής αποφασίσει κάποτε να ξενυχτήσει
εκεί παίζοντας το βιολί του.
Την ιστορία μας την διηγήθηκε ο αγαπητός
φίλος και μέλος της βιβλιοθήκης, λαογράφος
και συλλέκτης Σπύρος Χανδρινός
Γενάρης του 2019
