Αυλιώτες, Παλιά Παιγνίδια, Η Μόρα

Παραδοσιακά παιγνίδια των Αυλιωτών:

Η Μόρα

Η Μόρα είναι ένα σχετικά απλό παιγνίδι που παιζόταν κυρίως από μεγάλους, είχε έντονη δυναμική και στηριζόταν κυρίως στην ψυχολογία του αντιπάλου.

Οι δύο αντίπαλοι παίκτες στέκονταν αντικριστά, κυρίως όρθιοι (αφού και καθιστοί αν ξεκινούσαν, ορθοί θα κατέληγαν, λόγω της έντασης του παιγνιδιού), και με προτεταμένο το δεξί χέρι και το αριστερό μαζεμένο, άνοιγαν συγχρόνως από ένα έως πέντε δάκτυλα ο καθένας, φωνάζοντας ταυτόχρονα έναν αριθμό που υπολόγιζαν ότι θα σχηματίσει το άθροισμα των ανοικτών δακτύλων των δύο παικτών.

Όποιος κέρδιζε, λογάριαζε με τα δάκτυλα του αριστερού χεριού τον κερδισμένο πόντο. Αυτός που θα συμπλήρωνε όλα τα δάκτυλα του αριστερού χεριού, δηλαδή 5 πόντους, ήταν και ο νικητής της παρτίδας. Την νίκη του δήλωνε χτυπώντας παλαμάκι.

Πολλές φορές σχηματίζονταν και ομάδες παικτών, συγκέντρωναν δε και αρκετούς θεατές που με τα λόγια τους επηρέαζαν την ψυχολογία των αγωνιζομένων. Αλλά και οι παίκτες μεταξύ τους κατά τη διάρκεια του παιγνιδιού έλεγαν διάφορα, για να επηρεάσουν τον αντίπαλο. Οι δύο αντίπαλοι κατά την διάρκεια της αναμέτρησης θύμιζαν κοκόρια έτοιμα να μονομαχήσουν.

Όταν έπαιζε Μόρα μια ομάδα παικτών, ο καθένας αντιπροσώπευε τον εαυτό του. Ξεκινούσαν δύο μεταξύ τους και ο νικητής του ενός πόντου συνέχιζε με τον τρίτο παίκτη, ο νικητής με τον τέταρτο έως ότου να παίξουν όλοι, και αυτό συνεχίζονταν μέχρι κάποιος να συμπληρώσει πέντε πόντους οπότε κτυπούσε παλαμάκι και αναδεικνυόταν νικητής αυτού του γύρου.

Τα νούμερα δεν τα φώναζαν στα ελληνικά αλλά στα ιταλικά, όπου είναι και η καταγωγή του παιγνιδιού, εκτός από το δέκα που το έλεγαν “ΟΛΑ”

Τα νούμερα που ακούγονταν, με τη σχετική παραφθορά, ήταν τα εξής:

Το ένα δεν υπήρχε

το δύο – Ντόο

το τρία – Τρέε

το τέσσερα – Κάτρο

το πέντε – Τσίγκουε

το έξι – Σίι

το επτά – Σέετε

το οκτώ – Όοτο

το εννιά – Όομβε

το δέκα – Όλα.

Ο αριθμός που “φώναζε” ο κάθε παίκτης έπρεπε να έχει τη σχετική συνάφεια με τον αριθμό που “έριχνε”, ώστε να μπορεί να σχηματιστεί άθροισμα. Δηλαδή δεν μπορούσε ο παίκτης να φωνάξει “Ντόο” και να ρίξει κάτι άλλο από ένα. Ή αν φωνάξει “Τσίγκουε”, πρέπει να “ρίξει” από ένα έως τέσσερα. Αν φωνάξει “Όλα” πρέπει να “ρίξει” υποχρεωτικά πέντε. Και λοιπά.

Πολλές φορές, όταν συναντιόταν δύο “Μορατζίδες” έπαιζαν μια προκάδα, μια Μόρα δηλαδή του ενός πόντου. Όποιος την κέρδιζε χτυπούσε παλαμάκι και καμάρωνε πειράζοντας συγκαταβατικά τον άλλον…

Γ.Μ.

http://avlioteslibrary.blogspot.gr/

Επικοινωνία: avlioteslib@gmail.com
Περιμένουμε το δικό σας παραμύθι, ιστορία, τραγούδι ή ότι άλλο έχει λαογραφική αξία, όσο μικρό ή μεγάλο είναι. Βοηθήστε κι εσείς για την διάσωση όλων αυτών, που μεγάλωσαν γενιές και γενιές.
ΔΑΝΕΙΣΤΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΑΥΛΙΩΤΩΝ
Χαρακτηριστικό παράδειγμα Μόρας μιας ομάδας τεσσάρων παικτών, μας δείχνει το παρακάτω βίντεο: